Olsztyn: Aleja Sław liczy już 30 nazwisk. Doszło pięć legend

Brawa, odsłonięte mosiężne płyty i pięć nowych opowieści wmurowanych w deptak nad wodą. W sobotę 12 września Centrum Rekreacyjno-Sportowe Ukiel znów stało się miejscem spotkania pokoleń olsztyńskiego sportu. To właśnie tam, na Plaży Miejskiej w Olsztynie, odbyła się szósta edycja uroczystości, po której Aleja Sław Olsztyńskiego Sportu liczy już okrągłe 30 nazwisk.

Tegoroczna piątka dobrze pokazuje, czym ta aleja jest w zamyśle organizatorów. Nie ma tu podziału na ważniejsze i mniej ważne dyscypliny. Obok olimpijczyka z Montrealu stanął nauczyciel wychowania fizycznego, obok trzykrotnego mistrza świata – działacz, który całe życie poświęcił młodzieży. To przekrój przez historię miasta pisaną wynikami, treningami i wychowaniem następców.

Czytaj teżME siatkarzy: sensacyjna porażka Włoch z Finlandią 2:3 w Turynie

Od Stomilu po taekwondo: kim są nowi wyróżnieni

Najwięcej emocji wzbudziło uhonorowanie śp. Józefa Łobockiego. Urodzony w Olsztynku w 1946 roku, zmarły w 2004 roku w Olsztynie trener na stałe zapisał się w dziejach Stomilu Olsztyn. Jako asystent Bogusława Kaczmarka współtworzył awans klubu na najwyższy szczebel rozgrywek, na którym olsztynianie grali potem nieprzerwanie przez osiem lat. Wcześniej z sukcesami prowadził juniorów, co otworzyło mu drogę także do sztabu reprezentacji Polski U-16, z którą sięgnął po mistrzostwo Europy. Prowadził również Jezioraka Iława i Granicę Kętrzyn oraz włączył się w odbudowę olsztyńskiej piłki pod szyldem OKS 1945 Olsztyn.

O jego talencie do pracy z młodzieżą mówiła podczas uroczystości siostra, Beata Więciorkowska: – Potrafił ukształtować tych młodych ludzi i wyłowić prawdziwe perełki. Wystarczy spojrzeć na postać Sylwestra Czereszewskiego – to był jego prawdziwy diament, który zauważył i odpowiednio pokierował jego karierą. Dodała też, że jest niezmiernie dumna i wzruszona, iż legenda jej brata wciąż żyje, a rodzinna dokumentacja jego kariery zajmuje kilkanaście opasłych segregatorów.

Historię napisał też Dariusz Idzikowski. Utytułowany zawodnik taekwondo w wersji ITF ma na koncie trzy tytuły mistrza świata, tytuły wicemistrzowskie oraz dziesięć mistrzostw Europy. To pierwszy w dziejach alei reprezentant sportów walki. Sam zainteresowany nie krył satysfakcji: – Satysfakcja jest tym większa, że jako pierwszy przedstawiciel sportów walki w naszym regionie zostałem wyróżniony w ten sposób. Przypomniał przy tym, że Olsztyn od lat uchodzi za stolicę taekwondo, a region dał też takie postacie jak Joanna Jędrzejczyk czy Mamed Chalidow.

Trenerzy, wychowawcy i działacze, którzy zbudowali potęgę AZS i kajaków

Trzecia tablica upamiętniła śp. Janusza Milewskiego (1953–2024), człowieka bez którego trudno wyobrazić sobie współczesne kajakarstwo w Olsztynie. Zawodnik, wolontariusz, a w końcu prezes Olsztyńskiego Klubu Sportowego, późniejszego Kayak Sport Club Olsztyn, wychował medalistów mistrzostw świata i olimpijczyków, w tym Adama Seroczyńskiego i Tomasza Mendelskiego. Zorganizował też ponad 40 obozów dla młodzieży wymagającej wsparcia wychowawczego i aktywnie promował ideę olimpijską w mieście.

Czwartym wyróżnionym został śp. Mieczysław Doroszuk (1921–2007), Honorowy Obywatel Olsztyna. Nauczyciel wychowania fizycznego z olsztyńskiej „Budowlanki” przez ponad trzy dekady łączył pracę w szkole z trenowaniem siatkarzy AZS Olsztyn. Był też zapalonym turystą i krajoznawcą, przemierzającym szlaki Krutyni, Drwęcy i Kanału Ostródzkiego. Jego pamięć czci coroczny memoriał siatkarski, na który przyjeżdżają młode drużyny z całej Polski, m.in. z Warszawy, Krakowa i Gdańska.

Piątkę domyka Tomasz Rumszewicz, żeglarz i szkoleniowiec. W barwach AZS Olsztyn startował w latach 1967–1992, a w 1976 roku reprezentował Polskę na igrzyskach w Montrealu. Po zakończeniu kariery zawodniczej został trenerem mistrzów – spod jego ręki wyszli m.in. Mateusz Kusznierewicz, późniejszy medalista olimpijski z Aten, oraz bracia Wacław Szukiel i Rafał Szukiel. – Wyjątkowo szczególne wyróżnienie, podsumowanie całej kariery. Byłem zaskoczony telefonem, taką propozycją. Bardzo mnie to ucieszyło – mówił w rozmowie z Radiem UWM FM.

Sześć lat, trzydzieści nazwisk i długa droga do tablicy

Aleja powstała z inicjatywy Fundacji Olsztyński Laur Sportowy i została formalnie powołana uchwałą Rady Miasta Olsztyna z maja 2021 roku. Pierwsze cztery płyty odsłonięto we wrześniu 2021 roku – trafiły do siatkarzy i kajakarzy: Andrzeja Gronowicza, Zbigniewa Lubiejewskiego, Mirosława Rybaczewskiego i Adama Seroczyńskiego. Dziś obok nich są już m.in. Sylwester Czereszewski i Krzysztof Hołowczyc.

Droga do mosiężnej płyty jest celowo długa. Fundacja typuje kandydatów spośród medalistów olimpijskich, mistrzów świata i Europy, trenerów oraz działaczy, potem dokumentacja trafia do Instytutu Pamięci Narodowej, gdzie sprawdzenie potrafi potrwać nawet cztery miesiące. Następnie wnioski przechodzą przez komisje Urzędu Miasta Olsztyna, kolegium prezydenckie i głosowanie radnych. Jak tłumaczyła podczas sobotniej uroczystości prezes fundacji Alicja Rutecka, kapituła stara się łączyć starsze pokolenia, które dały podwaliny pod olsztyński sport, z osobami, które karierę zakończyły niedawno.

Dla mieszkańców praktyczna informacja jest prosta: wszystkie tablice znajdują się w jednym miejscu, na deptaku przy kapitanie nad Ukielem. To gotowy pomysł na spacer śladem lokalnej historii sportu – od siatkarskich mistrzów olimpijskich z Montrealu, przez piłkarski Stomil, po żagle, kajaki i taekwondo. Organizatorzy zapowiadają, że aleja będzie rosła dalej, bo deptak ma jeszcze wolne miejsce, a kandydatur nie brakuje.

Źródła

• Olsztyn.com.pl — relacja z odsłonięcia pięciu tablic 12 września
• Radio UWM FM — pięć nowych nazwisk, wypowiedzi Ruteckiej, Rumszewicza i Idzikowskiego